คำนำ Let's go กับจดหมายเรื่องปลาวาฬ

อย่างที่บอกตอนเกริ่นนำ อ่านแค่คำนำก็ตื่นเต้นมากแล้ว เหมือนจะได้ผจญภัยไปกับการเดินทางครั้งนี้ด้วยเลย เสียดายที่เป็นคนไม่ค่อยเปิดโลกทัศน์ เพราะกว่าจะมีหนังสือเล่มใหม่ๆ เรื่องใหม่ๆ มาเตะตา ต้องใจ กระแทกต่อมอยากรู้อยากเห็นได้ ก็ใช้เวลานานอยู่ เรามักจะอ่านเรื่องเดิมๆซ้ำแล้วซ้ำเล่า อ่านเรื่องที่ชอบร้อยรอบก็ไม่เบื่อ แต่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองได้พลาดอะไรที่ดีๆไปแล้วบ้าง เพราะไม่เปิดหู เปิดตา เปิดใจกับสิ่งใหม่ๆ จนมาถึงตอนนี้ มาวันนี้ รู้สึกตื่นเต้นดีจัง เหมือนกำลังจะได้เดินทางไปในดินแดนที่แสนไกล เป็นดินแดนที่อยากจะไปเมื่อไหร่ก็ได้ แค่หยิบหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาอ่าน (นี่คือความรู้สึกหลังจากที่อ่านส่วนต้นของหนังสือเล่มนี้ ...แต่ก็ไม่รับประกันว่า หลังจากนี้ไป จะยังคงตื่นเต้นอยู่หรือไม่ ความรู้สึกจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น หรือแย่ลง คงต้องติดตามกันต่อไป)

อ่านคำนำจบ ก็นั่นสินะ ชีวิตคงจะคือการเดินทาง เราเองมาได้เกือบครึ่งทางแล้ว ถ้าคิดว่าอายุเฉลี่ยอยู่ที่ 80 ปี (มองโลกแง่ดีไปนะ) การเดินทางของเราช่างราบเรียบ อยู่ในกฎระเบียบ (อาจมีแหวกๆบ้างเล็กน้อย) พยายามประคับประคองให้อยู่ในทำนองคลองธรรมเท่าที่จะสามารถทำได้ ไม่ใช่ไม่เคยทำผิด แต่ก็พยายามแก้ไข แต่วันหนึ่ง หัวใจก็บอกว่า เราควรไป ไปที่ไหนสักที่ ที่ไม่มีใครรู้จักเรา ที่ที่เราจะไปเริ่มอะไรใหม่ๆได้ อย่างน้อยสักช่วงหนึ่งของชีวิต ก็ยังดี จัดการเตรียมตัวเดินทางเสร็จสรรพ ทั้งราบรื่นและมีอุปสรรค ขนาดต้องหลั่งน้ำตา เพราะอาจมีวี่แววว่าการเดินทางที่ตั้งใจไว้อาจจะต้องพัง เพราะกระดาษใบเดียว ที่เราไม่มี แต่สุดท้ายก็ผ่านไปได้ ไม่ได้เตรียมการดิบดี เหมือนกันกับที่ คุณกฤต เตรียมจะไปบลูมิงตัน เหมือนใจมันสั่งให้ไปก็จะไป อะไรจะเกิดตั้งแต่ก้าวพ้นจากสายตาครอบครัวแล้ว คือสิ่งที่เราจะต้องรับผิดชอบและจัดการเองทั้งหมด(ดูเป็นผู้ใหญ่จัง ^^) สิ่งที่เอาติดตัวไป นอกจากเอกสารสำคัญกับหนังสือเดินทาง ยังมีกล้องถ่ายรูป(ขาดไม่ได้เลยล่ะอันนี้) คอมพิวเตอร์โน๊ตบุคใส่กระเป๋าไปใบเบ้อเร่อ กระเป๋าแบบหิ้วขึ้นเครื่องได้อีกหนึ่งใบ ไม่รวมกระเป๋าสัมภาระอีกสองใบใหญ่ (บ้าหอบฟางชัดๆ) ยาไม่ต้องเพราะไม่กิน เงินสดอันจำกัดจำเขี่ย ไม่มีเงินพลาสติกติดไปแต่อย่างใด เรียกว่า แทบจะไปตายเอาดาบหน้า มาอ่านสไตล์ของคุณกฤตนี่แบคแพค ชัดๆ เป็นสไตล์ที่เราอยากเดินทางอย่างนี้บ้าง แต่ก็นะ ...ผู้หญิงเรื่องเยอะ แล้วไอ้ที่หอบไปก็ใช่ว่าจะได้ใช้ทั้งหมด

ความประทับใจในเรื่องทั่วๆไป ตอนนั้นเราก็มองเป็นเรื่องธรรมดา แต่พอคุณกฤตสรุปมาเป็นข้อๆ ทำไมเราแบบ เออจริงแหะ ...ตอนนั้นไม่เห็นเราคิดได้อย่างนี้บ้าง (นี่แหละ การฝึกใช้สมองมันต่างกัน เรามันอารมณ์อยู่เหนือเหตุผลตลอด 555) แต่เรียกว่าประทับใจซะทีเดียวมันก็ไม่ค่อยถูก น่าจะเป็นความแปลกใหม่ในภูมิประเทศ อากาศ ผู้คน วิวทิวทัศน์ สิ่งก่อสร้าง การสื่อสาร เทคโนโลยี และอื่นๆที่บ้านเราไม่มีแล้วบ้านเขามีทำให้เรารู้สึกว่าน่าเรียนรู้ จนถึงน่าประหวั่นพรั่นพรึงไปเลยก็มี

การเดินทางครั้งนี้ ไม่ได้คิดอะไรมากเลย แค่คิดว่ามันจะเติมเต็มฝันของเรา ฝันของเด็กบ้านนอกคนนึงที่เวลาพูดถึงต่างประเทศทีไร ก็ทำไมจะต้องเป็นสหรัฐอเมริกาตลอดก็ไม่รู้ อย่างน้อยเราก็ได้ไปเหยียบมาแล้ว ทั้งๆที่ความรู้สึก ตอนเท้าแตะพื้นคือ "นี่หรือคืออเมริกา???" ...ไม่ได้ผิดหวัง หรือไม่ได้เกินความคาดหมาย แต่แค่นั้น นี่หรือคืออเมริกา...

ว่าแต่ ...จดหมายเรื่องปลาวาฬ คุณกฤตเขียนถึงใคร??? (แล้วจะอยากรู้ไปทำไม?)  แต่คงสนิทกันมากเลยนะ ถึงขั้นใช้คำว่า "แก" กับ "ฉัน" อันนี้เป็นคำสรรพนามเรียกผู้สนิทระดับสอง ต่อจาก "กู" กับ "มึง" ซึ่งสนิทชนิดให้เลือดกันได้ (อันนี้ส่วนตัว) แต่ปลาวาฬตัวนั้นก็ดีนะ คลาสสิคดี และมันก็คงจะดี ถ้าได้อ่าน บลูมิงตันในวันฝนพรำแบบแงะออกมาจากขวด ...ก็ว่ากันไปค่ะ ถ้าเจอจดหมายใส่ขวดลอยน้ำมา นั่นถือได้ว่ามันคือโชคชะตาอย่างแท้จริง

โคลฟเวอร์ ถ้าเจอสี่ใบจะโชคดี (นี่คือความเชื่อ) ก็ไม่เคยเจอสักที